مدیریت جهانی

پنجاه سال را پشت سر گذاشته است . مهمترین تفریح او دیدن و شنیدن اخبار است . فرقی نمیکند کدام اخبار ، از اخبار شبکه یک و بیست و سی گرفته تا بی بی سی و صدای آمریکا. از طریق این اخبار یا مردم غزه هم نوا میشود ، از انتخاب باراک اوباما به ریاست جمهوری آمریکا احساس شعف میکند ، بحران اقتصادی جهان را تحلیل میکند و ریز نرین اتفاقات و حوادث کشورمان به شدت او را تحت تاثیر قرار میدهد. اما در مقابل چند سوال که از او میشود به شدت واکنش نشان میدهد .

سوال : آیا حوادث و اتفاقات شهر بهبهان به عنوان زادگاه و محل زندگی خود را نیز پی گیر هستی ؟

آیا بیکاری جوانان بهبهانی که اتفاقا فرزندان خود او نیز در زمره بیکاران هستند برای او مورد توجه میباشد ؟

آیا رنج و عذابی که مردم و ساکنین محروم  منطقه آقاجاری و خانواده های بسیاری که ساکن همین شهر بهبهان هستند برای او متاثر کننده است ؟

آیا اگر روزی عنوان شود برای کمک به جوانان شهر بهبهانی بخشی از حقوق خود را اختصاص دهید ، همانگونه که برای لبنان و فلسطین و .... این کار را کرده ، پای پیش خواهد گذاشت ؟

و دهها سوال دیگر

اما او در مقابل این سوالات واکنش نشان میدهد :

آقا برو دنبال کارت مگه ما باید به فکر مشکلات خودمون باشیم ! اصلا مگه ما می تونیم کاری بکنیم ! این ها وظیفه دولته که به داد مشکلات مناطق محروم برسه . و دلایلی از این قبیل .

بی درنگ به یاد شخصی  که از مدیریت جهانی سخن میگوید افتادم . دیدم در شهر کوچک خود من چه بسیارند کسانی که در پی حل مسایل جهانی اند در حالی  بزرگترین حوادث و رویدادهای شهر خود برایشان مهم نیست . و در این بین همه مثل هم هستند . از آن انسان شریف میانسال که ذکرش رفت گرفته تا پیر و جوان و زن و مرد هایی که اتفاقات را فقط در بعد ملی و بین المللی آن ، اتفاق میدانند.

اشکال کار ما کجاست؟

چقدر تلخ است نوشتن از بیغوله های مرکز شهر بهبهان. اینجا مرغدانی نیست!!!!!!!!!